अवयवांचे मोठे बंड

फार प्राचीन काळी, जेव्हा मानवी शरीर हे केवळ हाडामासांचा गोळा नसून एका स्वतंत्र राज्याप्रमाणे कार्य करत असे, तेव्हा शरीराच्या विविध अवयवांमध्ये एक मोठा वाद निर्माण झाला. हातांना वाटले की ते दिवसभर ओझी उचलण्याचे आणि कष्टाचे काम करतात. पायांना वाटले की ते पूर्ण शरीराचा भार वाहत एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी धावत असतात. तोंडाला वाटले की ते अन्न चावण्याचे आणि बोलण्याचे महत्त्वाचे काम करते. या सर्वांच्या मनात एकच समान भावना घर करून होती—ती म्हणजे 'पोट' हे अत्यंत आळशी आहे. एका दिवशी हातांनी सभेचे आयोजन केले. हात म्हणाले, 'आम्ही दिवसभर राबतो, पण हे पोट मात्र शांत बसून आम्ही मिळवलेले अन्न फस्त करते. याला काहीच काम करावे लागत नाही.' पाय पुढे येत म्हणाले, 'अगदी बरोबर! मी दिवसभर चालतो, पण शेवटी फायदा या पोटाचाच होतो. आपण आता यापुढे पोटासाठी काम करायचे नाही असे ठरवूया.' तोंडानेही आपली संमती दर्शवली आणि सांगितले की, 'मी आता एकही घास आत घेणार नाही.' अशा प्रकारे शरीराच्या सर्व अवयवांनी पोटाविरुद्ध 'असहकार आंदोलन' पुकारले. पहिल्या दिवशी सर्वांना खूप उत्साह वाटला. पण दुसऱ्या दिवशी हातांना थोडे जड वाटू लागले. तिसऱ्या दिवशी पायांना चालणे कठीण झाले आणि तोंडाला कोरड पडली. डोळ्यांसमोर अंधारी येऊ लागली. अवयवांना वाटले होते की पोटाला धडा मिळेल, पण प्रत्यक्षात संपूर्ण शरीरच कमकुवत होत चालले होते. शेवटी, बुद्धीने हस्तक्षेप केला. बुद्धी म्हणाली, 'मित्रांनो, तुम्हाला वाटते की पोट काहीच करत नाही, पण तेच तुमचे मुख्य ऊर्जा केंद्र आहे. तुम्ही दिलेले अन्न पोट पचवते आणि त्यातून मिळणारी शक्ती रक्ताद्वारे तुमच्यापर्यंत पोहोचवते. जर पोट रिकामे राहिले, तर तुमच्यात काम करण्याची शक्तीच उरणार नाही.' अवयवांना आपली चूक उमजली. त्यांनी पुन्हा आपले काम सुरू केले आणि लवकरच शरीर पुन्हा जोमाने कार्य करू लागले. त्यांना समजले की शरीराच्या या यंत्रणेत प्रत्येक अवयव, मग तो दिसायला कितीही निष्क्रिय असला, तरी तो अपरिहार्य आहे.